Ολόκληρη η ιστορία…

Πολλοί αναφέρονται στην υπόθεση της επένδυσης των μεταλλείων της Βόρειας Χαλκιδικής παραγνωρίζοντας: Πρώτον ότι η κυβέρνηση της Χώρας είναι αυτή που ενέκρινε τους περιβαλλοντικούς όρους και την αδειοδότηση του επενδυτικού σχεδίου. Δεύτερον ότι όλες οι Κυβερνήσεις και όλα τα κυβερνητικά όργανα από το 2003 έως και σήμερα στηρίζουν το συγκεκριμένο επενδυτικό σχέδιο και το έχουν αδειοδοτήσει με δεκάδες άδειες, αναγνωρίζοντας την νομιμότητα και την σκοπιμότητα της συγκεκριμένης σύμβασης. Τρίτον ότι πρόκειται για ένα επενδυτικό σχέδιο, οι αδειοδοτήσεις του οποίου επικυρώθηκαν επανειλημμένα από το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της Χώρας. Τέταρτον ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας, έχει αποφανθεί για τη νομιμότητα της σύμβασης καθώς και του πλαισίου δράσης της εταιρείας εκμετάλλευσης των μεταλλείων, μετά από προσφυγή σε αυτό των αντιδρώντων στην αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της περιοχής.

Το Συμβούλιο της Επικρατείας με την με αριθ. 1492/2013 απόφαση του ενέκρινε την μεταλλευτική δραστηριότητα, τάσσεται υπέρ της δραστηριότητας στην περιοχή του Δήμου, η οποία δημιουργεί χιλιάδες θέσεις εργασίας, εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και είναι συμβατή με το περιβάλλον (απόφαση 1492/2013 ΣτΕ, σκέψη υπ’ αριθ. 31 του δικαστηρίου).

Πάγια και διαχρονική θέση της Ελληνικής Δημοκρατίας αποτελεί ότι η υπ’ αριθμόν 22.130/2003 Σύμβαση του ελληνικού δημοσίου, που χαρακτηρίστηκε από μερίδα του τύπου ως σκανδαλώδη, απέβλεπε στην ορθή περιβαλλοντική αντιμετώπιση των κινδύνων της μεταλλευτικής δραστηριότητας, στην προάσπιση του φυσικού περιβάλλοντος, καθώς και στην επιδίωξη από το ελληνικό δημόσιο εξυπηρέτηση σκοπών ευρύτερου δημοσίου συμφέροντος.

Είναι δε χαρακτηριστική και η δημόσια θέση του Υπουργού Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, στη με αριθμό πρωτοκόλλου 6312/26-8-2015 επιστολή του προς την Εταιρεία Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.Β.Μ.Χ., όπου αναφέρεται αυτολεξεί ότι: «Το Ελληνικό Δημόσιο προέβη στη σύναψη της υπ’ αριθμ. 22.130/2003 Σύμβασης με την Εταιρεία σας, αποβλέποντας, μεταξύ άλλων, αφενός στην αντιμετώπιση κρίσιμων περιβαλλοντικών κινδύνων συνδεόμενων με τη μη λειτουργία και συντήρηση των Μεταλλείων Κασσάνδρας και αφετέρου στην επιδίωξη σκοπών ευρύτερου δημοσίου συμφέροντος, συνδεομένων με την ανάπτυξη των Μεταλλείων, καθώς και την κατασκευή – λειτουργία Εργοστασίου Μεταλλουργίας Χρυσού».

Επομένως με πανηγυρικό τρόπο αποδεικνύεται πως ακόμα και η κυβέρνηση Τσίπρα, δια του καθ’ ύλην αρμόδιου Υπουργού της, αναγνωρίζει ότι η ίδια η σκοποθεσία της σύμβασης, συνάδει με την επίτευξη του Δημοσίου Συμφέροντος και με την αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών προβλημάτων της ευρύτερης περιοχής.

Θέλουμε να συμβάλλουμε στη δημιουργία μιας δημιουργικής και παραγωγικής Ελλάδας. Μιας Ελλάδας που μπορεί να σταθεί στα πόδια της.

Η Ελλάδα χρειάζεται ανάπτυξη για να δημιουργηθούν θέσεις απασχόλησης, να κρατήσει τα παιδιά της στη γενέτειρα γη και να ζήσει καλύτερες μέρες.

Όποιος με κατηγορεί, εύκολα ξεχνάει την τραγική κατάσταση εκείνης της εποχής. Την απεργία πείνας των μεταλλωρύχων μέσα στις στοές υπό το φάσμα της ανεργίας, τα γυναικόπαιδα στους δρόμους, και τις συγκινητικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων στο Σύνταγμα που ζητούσαν από την τότε κυβέρνηση να αποτρέψει το κλείσιμο των μεταλλείων και να διασφαλίσει τη συνέχιση της εργασίας τους.

Για να φτάσουμε ως εδώ κάποιοι στην τότε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ «ματώσαμε» κυριολεκτικά. Είμαστε περήφανοι που ως κυβέρνηση σε συνεργασία με τα σωματεία των εργαζομένων, τη Γ.Σ.Ε.Ε. και τον Σ.Ε.Β. διασφαλίσαμε την προστασία του περιβάλλοντος με τη συνέχιση της μεταλλευτικής δραστηριότητας στην περιοχή και αποφύγαμε το φάντασμα της πτώχευσης και τις συνέπειες που αυτή θα είχε στην εθνική και τοπική οικονομία, για δεύτερη φορά μετά από έντεκα χρόνια. Κατά δήλωση του τότε προέδρου του ΣΕΒ «καταφέραμε να τετραγωνίσουμε τον κύκλο».

Όσοι εθελοτυφλούν μόνο δε γνωρίζουν τι θα σήμαινε για την τοπική κοινωνία, την εθνική οικονομία και το περιβάλλον το κλείσιμο των μεταλλείων.